قديمها پشت هر كاري ،نيتي پنهان بود.نيتي خير ،نيتي خوب،شب عيد كه مي رسيد آدمهاي گرفتار و نه فقط نيازمند خودشان را به شكل حاجي فيروز در مي آوردندوبه شادي و خنده به مردم خبر مي دادند كه زمستان سياه رو رفت و سياهي به ذغال ماند و بهار سبز و نوروزباستاني از راه رسيد،به هين نيت كه به پاس خوش خبر بودن آنها يك نفر هم از راه برسد و خبري خوش به آنها بدهد.

ان قديمها حاجي فيروز مي توانست پدري گم كرده فرزند باشديا برادري دل شكسته كه در انتظار شنيدن خبر عفو برادر اسير خود ثانيه هاي سبز بهار را مي شمرد يا مردي عاشق كه آرزومند شنيدن خبر مداواي همسر بيمارش بود.آن وقتها مردم به قاصدان سرخ بهار يا همان حاجي فيروزهاي خوش خبر پول هم مي دادند ،پولي اندك به نيت مشتلق.

همه ما وارثيم. نياكان ما ،رسمهاي خوشايندو ارزشمند و آيينهاي زيبا و پر بهايي از خود باقي گداشته اند كه به ما و ملت ما اصالت و هويت مي بخشد همه ما موظفيم ميراث فرهنگي و تاريخي خود را حفظ كنيم و با شان و اعتبار و احترامي كه شايسته و در خور آنند به آيندگان واگذاريم.

ايرانيان كهن در اين باور بودند كه نوروز ،هنگام آفريده شدن عالم و حضرت آدم است.پس چنين ايامي را گرامي مي داشتند و مي كوشيدند زندگي خود را بيش از پيش با معنويت در آميزند .در ايام نوروز ،درهاي آزادي به روي اسيران گشوده مي شد.مردم از خطاهاي يكديگر در مي گذشتند و به يمن بهار از عطر عطوفت و بخشايش سرمست مي شدند.

خوش باشين

فعلأ تا بعد..................(حميد)

/ 0 نظر / 6 بازدید